iij. Pause.
17Want ick ben, door swackigheden
Van mijn' leden,
Tot het hincken seer gereedt.
All' den dag is voor mijn' oogen
't Onvermogen,
En mijn' smerten en mijn leedt.
18'k Hebb' mijn' ongerechtigheden
U beleden,
En oprecht geopenbaert;
'k Ben bekommert en verlegen,
Heer, van wegen
Mijne sond' en boosen aert.
19Maer, all'die my tegen-streven,
Zijn vol leven,
En vol voorspoedt, sonder smert.
Groot heb Gy haer worden laten,
Die my haten,
Sonder oorsaeck, in haer hert.
20Die het goedt met 't quaed' beloonen,
Die vertoonen
Sich rondtomme tegen my;
Om dat ick will' all' mijn' dagen
't Goed na-jagen,
En oprechtigheydt belij'.
21Laet my, Heere, niet verlegen,
In mijn' wegen,
En verlaet my niet, mijn Godt.
Weest niet verr' met Uw' genaden,
Van mijn' paden,
Dat ick haer niet zy ten spot.
22Haest U, Heer, om my van 't lijden
Te bevrijden;
Haest U tot mijn' hulp, ô Heer;
Wilt, ô Heer, U vaerdig maecken,
Voor mijn saecken,
Gy, die zijt mijn heyl en eer.