iiij. Pause.
17Haer landt bracht vorschen voort met hoopen,
Die zijn in 't binnenste gekroopen,
Door harer Vorsten kamer heen;
Hy sprack, en daer quam een gemeen
Vermengen van het ongediert;
De luys wierdt door all' 't landt gestiert.
18Tot hagel maeckte Hy haer' regen;
Haer landt heeft vlammig vyer gekregen;
Haer' wijn-stock, vijge-boom, sloeg Hy,
Hy brack haer' boomen plantery;
Hy sprack: stracks quam ontelbaer aen,
De sprinck-haen, kever, haer te slaen.
19Die al haer landt-kruydt af-gebeten,
Ia hebben 's landts vrucht op-gegeten.
Hy sloeg all' 't eerst-geboorn' geslacht,
All' d'eerstelingen van haer' kracht.
Haer voerde Godts des Heeren handt
Met silver ende goudt uyt 't landt.
20Geen' waren in haer' stammen scharen,
Die struyckelend' van swackheydt waren.
Egypten was op dese tijdt,
Door d'uyt-tocht van dit volck verblijdt;
Want hare schrick voor dit geslacht,
En vrees' was over haer gebracht.