Davids psalmen

Pause. 5Goedt en waer zijn alle paden Van de Heere over al; Dien die 't merck van Sijn' genaden En Sijn woordt bewaren sal. Om Uw' Naem, rechtvaerdig Heer, Soo vergeeft my doch mijn' sonden, Nademael mijn' sonden seer Groot en vele zijn bevonden.

6Wie sal Godt de Heere vreesen? Hem sal leering zijn gedaen Welck de beste weg sal wesen, Om te kiesen en te gaen. Hy sal rusten in het goedt, In de stilheydt, in de vrede.

Hy sal 's wereldts overvloedt Erven, en sijn' kind'ren mede.

7De verborgentheydt des Heeren Is de mensch geopenbaert, Die Hem vreest, en houdt in eeren, En die Sijn verbondt bewaert. Op de Heer sal zijn mijn' oog. Want Hy sal mijn' voeten voeren, Van hem, die my geern bedroog, En my soeckt door 't net te loeren.

8Wendt U tot my, weest van herten, Heer, genadig over my. Want Gy siet, hoe vol van smerten, En hoe eensaem dat ick zy. De benauwtheydt van mijn hert Liet Gy strecken en verwijden.

Heere, voert my uyt mijn smert, Uyt mijn noodt en uyt mijn lijden.

9Heere, wilt Uw' oogen wenden, Na mijn' moeyte, angst, en noodt; Heere, siet op mijn' ellenden; Doet doch all' mijn sonden doodt. Slaet op mijne haters acht, Die vermeeren boven maten, Die vergroot zijn van geslacht; Die my wrevelmoedig haten.

10Wilt mijn' ziel bewaren, Heere; Laet my doch niet schaem-root gaen. Want ick laet op U mijn eere, En mijn vast betrouwen staen. Vromigheydt zy mijn behoedt, Want ick sal U, Heer, verwachten.

Ruckt Uw' volck uyt tegenspoedt, Door Uw' Goddelicke krachten.