j. Pause.
5De kind'ren Ephraïms, die bogen dragen,
't Gewapend' schutters volck, vloodt in de dagen
Des oorlogs henen wech; liep uyt de strijden,
En keerde wederom, in vechtens tijden.
Sy hielden geen verbondt, van God geset,
Sy weygerden te gaen in Sijne Wet.
6En sy vergaten heel des Heeren wercken,
Die Hy hen hadde doen sien en bemercken,
All' Sijne wonderen, all' Sijn genaden.
Voor hare vad'ren had Hy wonder-daden
In het Egypten-landt, in Zoans veldt
Gedaen, en voor haer oog ten toon gestelt.
7Hy kloof de zee, en meyr, en water-stroomen,
En deed daer door haer gaen, en droogs-voets komen.
Hy hoopte 't water op, voor Sijnen volcke,
Hy leyddese des daegs met eene wolcke,
En met een licht des vyers den gantschen nacht
Heeft Hy tot veyligheydt haer heen gebracht.
8Hy kloof de rotzen, in de woestigheden,
En drencktese door Sijn' mildadigheden;
Hy deed' haer overvloedt van dranck genieten,
Als uyt een afgrondt; Hy deed' stroomen vlieten
Uyt steene-rotzen voort; de Heere gaf,
Dat wat'ren daelden, als rivieren, af.