Pause.
5Want Gy zijt mijne toevlucht, Heer;
Den Hoogsten gingt gy toonen,
Tot uw' vertreck en rugge-keer,
Om seecker daer te woonen.
U sal geen quaedt noch geen ellend'
Weêr-varen in uw' dagen,
Noch immermeer sal uwe tent
Genadert zijn door plagen.
6Want Hy sal all' Sijn' Eng'len-schaer
Bevelen en bewegen;
Dat die u allesins bewaer'
In alle uwe wegen.
Sy sullen u gemeener-handt
Gaen dragen, dat aen d'eenen,
Of dat oock aen geen and'ren kant
Uw' voet sich stoot aen steenen.
7Het felle leeuw- en slang-gebroedt
Sal uwe voet verkneden.
Den jongen leeuw sal uwe voet,
En sal den draeck vertreden.
Dewijl' hy My seer mint, spreeckt Godt,
Sal Ick sijn' hulp berame';
En stellen hem op 't hooge slot,
Want hy kent Mijnen Name.
8Hy sal My roepen, en hy sal
Uyt 't naeuw gereddet wesen;
Ick treck hem uyt het ongeval;
Van My werdt hy gepresen.
Ick sal hem met langduerigheydt
Der dagen gaen versaden,
En hem doen sien Mijn' saligheydt,
Mijn heyl van Mijn' genaden.