M. Lamed. Xij.
45UW' woordt, ô Heere Godt, sal vast bestaen,
Geduerig, en altoos in eeuwigheden,
En in de hemelen sal 't noyt vergaen.
Van stamm' tot stamm' zijn Uw' getrouwigheden,
De aerde hebt Gy vast gemaeckt, en sy
Blijft seecker staen in haer' bestendigheden.
46Na het bevel en Wet, ô Heer, die Gy
Gaeft, blijven sy noch staen op dese dagen:
Want alle zijn 't Uw' knechts, aen Uwe zy'.
Hadt niet Uw' Wet geweest al mijn behagen,
Al mijn vermaeck, ick waer in druck en smert
Al lang vergaen, al lang tot niet verslagen.
47In eeuwigheden sal, ô Heer, mijn hert
Uw' Wet, noch Uw' bevel des mondts vergeten;
Want daer door maeckt Gy dat ick levend' werd'.
U ben ick; wilt mijn' ziel Uw' heyl toe-meten;
O Heere, geeft my Uw' behoudeniss',
Want Uw' bevel socht ick te doen, te weten.
48De boose wachten tot verderffeniss',
Om my te doen vergaen, te doen versmachten;
Doch ick neem acht op Uw' getuygeniss'.
Van alle 't gene was volmaeckt te achten
Heb ick een eynd' gesien, maer Uwe Wet
Die is seer wijdt, en heeft geen eynd' van krachten.