Skip to content
1656

Davids psalmen

Henrick Bruno

Pause. 4Sy momp'len tegen my; die my met haet Vervolgen, houden raedt. Sy dencken tegen my all' 't gene my In 't quaed' breng', en in ly. Sy seggen; 't Belials stuck kleeft hem aen; Hy heeft yets schelms gedaen;

En tot sijn op-standt komt hy nimmermeer, Die daer nu leydt ter neêr.

5Mijns vredes man, op wien ick hebb' gebouwt, En wien ick hebb' vertrouwt, Die met my at, heft selfs de verssens seer Op my, en op mijn' eer'. Maer Gy, ô Heere, zijt genadig, Gy Richt op, en reddet my. Ick sal 't haer wederom vergelden gaen, 't Geen' my is aengedaen.

6Hier by weet' ick dat Gy lust aen my vindt, En dat Gy my bemint, En dat mijn vyandt niet, om mijnen val, Van vreugde juychen sal. Want, Heer, Gy onderhoudt, door goedigheydt, My in oprechtigheydt,

En voor Uw' aengesicht en oog stelt Gy, O Godt, geduerig my.

7De Godt van Israël, de Heer, de Heer Zy eeuwig roem en eer; Hem zy van eeuwigheydt, tot eeuwigheydt, Lof, prijs, en danck geseydt. Amen, Amen.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Davids psalmen · Henrick Bruno · Poetry Cove