ij. Pause. 10De Heer, de groote Godt, heeft voor de Maen Gesette tijdt gemaeckt, om in te gaen; Der Sonnen loop hebt Gy soo afgemeten, Dat sy haer' ondergang altijdt kan weten. Gy hebt, ô Godt des lichts, door Uwe kracht De duysternis beschickt; soo wordt het nacht In welcken all' 't gediert' uyt alle hoecken En holen treedt in 't woudt, om aes te soecken.
11De jonge leeuwen uyt haer' hol en koy,
Gaer briesschen om een roof, en om een proy. Sy kruypen met begeert' om te verslinden, En om haer' spijs van Godt de Heer te vinden. Met 't op-gaen van de Son, en dageraet, Dan maecken sy sich wech; een yeder gaet Na sijne wooning heen, en na sijn' holen; Sy liggen daer in neêr, en zijn verscholen.
12De mensche dan bevrijdt van all' 't gevaer, Gaet uyt tot sijn bedrijf, 't zy hier, 't zy daer, En na sijn acker-werck, sijn' bouwing henen, Tot dat den avondt is op nieuws verschenen. Hoe groot, ô Heere Godt, hoe velerhandt, Zijn wercken die Gy schiept door Uwe handt? Met wijsheydt hebt Gy 't all' gemaeckt, ô Heere, Vol van uw' goedt is d'aerd' en van Uw' eere.
13In dese zee, die groot is ende wijdt
Van ruymt' is uytgestreckt aen elcke zijd', Is 't wriemelend' gediert, niet om te tellen; Gedierten kleyn en groot gingt Gy daer stellen. Daer wand'len schepen en Leviathan, Dien Gy hebt geformeert, op dat hy kan Met groote kracht, die Gy hen met gingt delen, Door 't wateren geblaes daer inne spelen.
Cookies on Poetry Cove