j. Pause. 5Sy setten harer monden spot Dwars tegen d'hemel, tegen Godt, En hare tongen in haer monde Gaen wand'len op der aerd' in't ronde. En daerom keert sich Godes schaer Des Heeren volck hier toe, als haer De wreede vyandt drincken doet, Een volle beeckers overvloedt.
6Soo dat sy seggen, Hoe soud' dat Doch zijn, dat Godt hier weet van had? En soud' er wetenschap in desen, En kenniss' by den Hoogsten wesen? Siet, dese zijn godloose mans; Sy hebben 's wereldts rust nochtans,
't Vermogen en de rijckdoms kracht Vermenigvuldigt 't boos geslacht.
7'k Hebb' immers 't herts genegentheydt Vergeefs gestelt in suyverheydt. 'k Hebb' immers te vergeefs mijn' handen Gereynt van schulden en van schanden, Dewijl ick daeg'licks werd' geplaegt, En mijne straf is, als het daegt; Dewijl ick mijne plagen vondt Altijdt vroeg in de morgen-stondt.
8Indien ick sprack in dit verdriet, 'k Sal oock soodanig spreecken; siet Ick soud' 't geslachte trouw'loos wesen, 't Welck uyt Uw' kind'ren is geresen. Ick nam nochtans gedachten aen, Om dit te mogen recht verstaen;
Doch 't was my moey'lick en te swaer, En in mijn' oogen was 't niet klaer.
9Tot dat ick ter vergadering Van Godes heyligdommen ging. Tot dat ick eyndelick quam mercken Op 't eynd' van die godtloosheydt wercken. Gy set haer immers op het gladt, Gy plaetst haer op het slibb'rig padt; En Uw' verwoesting brengt haer all' Tot eenen plotselicken val.
Cookies on Poetry Cove