Davids psalmen

iij. Pause. 14Sy alle wachten, Heer, op Uw' genaed', Dat Gy hen voedtsel geeft, en haer versaedt, Dat Gy haer spijse geeft te sijner tijden, Als 't nodig is, en als sy honger lijden. Geeft Gyse hen, sy werdt van hen vergaert, Soo dat door 't voedtsel elck sijn lijf bewaert; Doet Gy Uw' handen op, door Uw' genaden, Soo komt het goede dan haer te versaden;

15Maer soo Gy 't aengesicht bergt ende wendt, Soo worden sy verschrickt en vol ellend'; Neemt Gy haer adem wech, sy sterven henen; Sy keeren tot haer stof, en zijn verdwenen; Soo Gy Uw' Geest uytsendt, die adem geeft, Soo werden sy herschept, haer' ziel' herleeft, En krijgt haer' oude kracht, haer oude waerden, En Gy vernieuwt 't gelaet der gantscher aerden.

16Dat 's Heeren heerlickheydt, en majesteyt, Van nu aen zy tot in der eeuwigheydt. De Heere wille doch genadig mercken, En sich verblijden in Sijn' schoone wercken; Als Hy de aerd' aenschouwt, soo beeft de aerd', En trilt, en schudt, en is voor Hem vervaert: Als Hy de bergen komt met schrick bestoocken, En aenroert, moeten sy van vreese roocken.

17Ick sal den Heere Godt mijn leven lang, Gantsch on-ophoud'lick doen een lof-gesang, Ick sal, soo lang ick ben, van groote dingen Aen mijnen Godt en Heer noch Psalmen singen. Mijn' overdencking, mijn' aendachtigheydt Van Hem, sal wesen vol van soetigheydt; Ick sal in alle ding tot allen tijden, Ick sal my in de Heer' altoos verblijden.

18De sondaers sullen zijn van d'aerd' verdaen; Geen' boose sullen zijn; maer zijn vergaen. Mijn' ziele, recht u op, tot Godes eere, Mijn' ziele, maeckt u op, en looft den Heere.