j. Pause.
5All' mijn' gebeent' sal seggen; Heer,
Wie is'er Uw's gelijck in eer?
Die Gy den swacken, door Uw' wercken,
Bevrijdt, en reddet van den stercken;
En den ellendigen in noodt
Ontweldigt zijn' beroovers poot.
Die valsch getuygen, drucken my:
't Geen ick niet weet, dat eyschen sy.
6Het quaedt vergelden sy voor 't goedt,
Berooving van mijn' ziel' en bloedt:
Rouw ging ick in haer' kranckheydt dragen.
Ick ging mijn' ziel met vasten plagen:
Mijn bidden, met oprechte sin,
Quam weder tot mijn boesem in.
Gedueriglick ging ick tot haer,
Of 't tot een vriendt en broeder waer'.
7Ick ging in 't swart, in nedrigheydt,
Als een, die 's moeders doodt beschreyt;
Maer, als ick hinckte met mijn' saecken,
Dan gingen sy haer vrolick maecken.
Sy quamen, als geslagen, aen;
Ick kon haer' valscheydt niet verstaen;
Sy scheurden t'samen haer gewaedt,
En hielden gantsch geen stil gelaet.
8Sy knersten t'samen over my,
Op hare bitse tanden, by
De huychelaers, de tafel-broed'ren,
En by spot-achtige gemoed'ren.
Hoe lange sult Gy toesien, Heer?
Brengt my van haer' verwoesting' weêr;
Verlost mijns zielen eensaemheydt,
Van jonger leeuwen felligheydt.