j. Pause. 5Gy hebt een pael gestelt aen d'Oceaen, Dien sijne wateren noyt over-gaen
En sullen, die met vloedt noyt sullen komen, Om d'aerde wederom soo t'over-stroomen. Gy sendt fonteynen uyt door yeder dal, Op datse door haer' sprong en door haer val, Door aengenaem geruys en lieflick vlieten, Door bergen wandelen, en henen schieten.
6Sy drencken all' 't gediert van 't gantsche veldt, Woudt-esels, als sy zijn met dorst gequelt, Die laven sich daer met, om dorst te breecken, Door 't water van fonteyn, rivier, en beecken. 't Gevogelte, 't welck door den hemel sweeft, Bespeurt men, dat daer oock by woont en leeft, Men siet van tack tot tack die beesjes springen, Een' stemme geven, en seer lieflick singen.
7Uyt Sijne wolck', en uyt Sijn' opper-zael Bevochtigt Hy, en drenckt Hy berg en dael',
Het aerdtrijck wordt versaedt van Uwen regen. Van Uwer wercken vrucht, van Uwen zegen. Hy doet het, dat het gras uyt 't aerdtrijck spruyt, En tot der menschen dienst geeft sy het kruydt. Het broodt doet Hy voor ons uyt d'aerde komen, Op dat het werd' van ons tot spijs' genomen.
8Hy schenckt oock wijn, die ons het hert verlicht; Door oly geeft Hy glants aen 't aengesicht; Hy schenkt ook koorn aen ons, om 's menschen zielen Te stercken, dat sy niet in onmacht vielen. Des Heeren boomen, die Hy heeft geplant, Die werden oock versaedt door 's Heeren handt; De ced'ren Libanon, die hooge boomen, Die doet Hy door Sijn' dauw tot wasdom komen.
9Daer is het dat voor sich een plaets beving Het kleyn' gevogelt', tot haer' nesteling;
Daer is 't, dat d'oyevaers te samen woonen, In denne-boomen is haer huys te toonen. De hooge bergen zijn een toeverlaet, En toevlucht van de bock voor alle quaedt. Steen-rotzen-gaten, daer geen Son kan schijnen, En kloven zijn 't vertreck voor de konijnen.
Cookies on Poetry Cove