ij. Pause.
9Wilt, seyd' Hy, geen gesalfde raecken;
Doet geen' Propheten quade saecken;
Hy riep in 't landt oock hongers-noodt,
Hy brack de heele staf van 't broodt.
Hy heeft een groot man af-gericht,
Voor henen, voor haer aengesicht.
10't Was Ioseph, wien sijn' broeders sochten
Te dooden, en tot slaef verkochten.
Sijn voet wierdt in de stock gestelt,
En hy met ysers dwang gequelt;
Ter tijdt toe, dat des Heeren woordt
Vervult wierdt, 't geen' hy had gehoort.
11Soo lang heeft hem des Heeren reden,
Door-lout'ren willen en door-smeden;
De Koning sondt, deed' hem ontslaen;
Der volcken heerscher liet hem gaen.
Hy maeckte los, en hy ontbondt
De boeyen, daer in hy hem sondt.
12Hy gaf sijn huys in sijne handen;
Tot heerschappy door all' sijn' landen;
Hy steld' hem over all' sijn' schat,
Op dat hy Vorsten die hy had,
Bind' na sijn lust en sijn begeer,
En dat hy sijne oudtste leer'.