iij. Pause.
13Godt heeft mijne mogentheden,
Op de weg verdruckt, vertreden,
Hy heeft mijne tijdt verkort.
Daerom hebb' ick klacht' gestort.
Neemt my niet, sprack ick in 't klagen,
Wech in 't midden mijner dagen;
Heer, Uw' tijdt is in sijn' krachten,
Van geslachten tot geslachten.
14Gy zijt die voor 't aengesichte
d'Aerd' gegrondt hebt, d'hemel stichte,
Die het werck is van Uw' hand',
Die vergaen, noch houden standt.
Maer Gy sult Uw' standt behouden:
Alle sullen sy verouden,
Alle sullen sy verteeren,
Als een kleedt, ô Heer der heeren.
15Gy sult haer, als lijf-cieraden,
Doen verand'ren, als gewaden,
Ende sy, met all' haer' schijn,
Sullen heel verandert zijn.
Maer Gy, Heere, daer-en-tegen,
Zijt de selfde aller-wegen,
En Uw' jaren, en Uw' tijden,
Sullen noyt een eynde lijden.
16't Vroom geslachte der oprechten,
Kinderen van Uwe knechten,
Sullen woonen seeckerlijck
By U in Uw' Zions rijck,
En all' haer' nakomelingen,
En haer zaedt in alle dingen
Voor Uw' aengesicht na desen
t'Eenemael bevestigt wesen.