j. Pause.
5Want ick eet op sulcken wijse,
Asch, gelijck als 't broodt en spijse,
En de dranck, die men my brengt,
Werdt met mijn geschrey vermengt,
Om Uw' groote grimmigheden,
En Uw' toorn van my geleden:
Want Gy hebt my op-geheven,
En my weêr ter neêr gedreven.
6Als een schaduw', haest verdreven,
Zijn de dagen van mijn leven.
Ick verdorr', als 't gras op 't veldt,
't Welck gemaeyt is en gevelt.
Maer Gy, Heer, vol vastigheden,
Blijft in aller eeuwigheden,
En gedacht'nis van Uw' krachten,
Van geslachte tot geslachten.
7Gy sult opstaen, Gy sult rijsen,
En ontferminge bewijsen,
Over Zion en Uw' schaer;
Want de tijdt is hier om haer
Metter daedt te laten mercken
Uw' genades wonder-wercken;
De bestemde tijdt te vooren
Is gekomen en gebooren.
8Want Uw' knechten hebben eenen
Lust aen haer' gevallen' steenen,
En sy hebben deerenis
Met haer gruys, daer in sy is.
Heydenen en haer geslachten
Sullen van den Heere achten,
Alle Koningen der aerde
Uwe heerlickheydt en waerde.
9Als de Heer, dien wy vertrouwen,
Zion weder op sal bouwen,
En sal in Sijn eer', in Sijn'
Heerlickheydt verschenen zijn,
Hem tot diens gebedt sal wenden,
Die gantsch bloodt was, vol ellenden;
Noch versmaden, noch vertreden
Haer gesmeeck, en haer' gebeden.