Pause.
5Versmelt, als water, hare leden;
Laet haer daer henen drijven gaen.
Leydt hy op my sijn' pijlen aen,
Maeckt die, als warens' afgesneden,
En laetse zijn als stroo op 't veldt.
Maeckt hem, gelijck een sleck, die smelt.
6Laet haer de Sonne niet bestralen,
Gelijck een mis-geboort', ô Godt:
Eer dan den doornen-struyck uw' pot
Gewaer werdt, sal de Heer u halen.
Als levend', als in hitsigheydt
Van toorn, sal hy zijn wech-gespreydt.
7De vrome sal sich dan verblijden,
Als hy de wraeck, als hy de val
Van 't godloos' volck aenschouwen sal.
Hy sal sich wasschen, op die tijden,
In 't bloedt der ongerechtigheydt,
En dan sal zijn van hem geseydt;
8Een vrucht sal daer dan immers wesen,
Voor 't volck het welck' rechtveerdig is;
Een troost is immers dan gewis,
Voor die haer Godt en Heere vreesen.
En immers is een Godt op aerd'
Die richtet, en het recht bewaert.