Davids psalmen

Pause. 7Want 't is geen vyandt, dien ick kende, My hoonende, dat hy my schende; Ick had het andersins gedragen;

Het is de man niet, die my haet, Die tegen my sich stelt en staet, 'k Had andersins ontgaen sijn' lagen.

8Maer 'k vondt, ô mensch, het u te wesen, In waerde met my uyt-gelesen; Mijn leydts-man en mijn' aengenamen. Wy pleegden raedt in soetigheydt. Wy wandelden daer Godts huys leydt, In een geselschap en te samen.

9Als een die schuldt eyscht, moet haer halen De doodt, op dat sy levend' dalen Ter hellen; want de godtloosheden Zijn, daer sich dat volck t'samen rot. Aengaende my, ick roep' tot Godt, En Hy verlost, om mijn' gebeden.

10'k Sal 's morgens, 's middags, 's avonds klagen,

En tieren door de gantsche dagen, En mijne stemm' sal Hem bewegen. Hy heeft mijn ziel in vreê bevrijdt, Van tegen my gedane strijdt: Want vele waren my heel tegen.

11De Heere sal 't gebedt verhooren, En sal haer plagen, en verstooren, Als die van oudts heeft recht gewesen: Dewijle dat haer boos gemoedt Gantsch niet verandert tot het goed', En sy den Heere niet en vreesen.

12Aen die aen hem door vredes banden Verknocht zijn, slaet hy sijne handen, En hy ontheyligt sijn' verbonden. Veel gladder is sijn' spraeck en mondt Dan selfs de boter wesen kond',

Maer krijg werdt in sijn hert' bevonden.

13En van veel grooter sachtigheden, Dan oly is, is sijne reden, Maer s' is als 't sweerdt, 't welck' is getogen. Werpt all' uw' sorg op Godt, Hy sal U voeden; tot der vromen val En werdt Hy nimmermeer bewogen.

14Maer Gy, ô Heere, sult haer allen In des verdervens put doen vallen. Bloedt-suypers, die 't bedriegen plegen, En sullen harer dagen lot Niet half volbrengen; maer, ô Godt, Op U betrouw' ick daer-en-tegen.