v. Pause.
21Want, siet, sy quamen steeds al weêr, en smaelden;
En sy versochten Godt, en sy bepaelden
Den Heyl'gen Israëls een perck der wercken.
Sy dachten niet Sijns hants, noch konden mercken
Dyn dag wanneer Hy haer van haer' party
Verlost heeft in haer' angst, en maeckte vry.
22Hoe Hy Sijn teeck'nen in Egypten stelde
Voor yeder een ten toon, en in den velde
Van Zoan yeder deed' Sijn wond'ren leeren,
En hare vloeden deed' heel weder-keeren,
En haere stroom in bloedt, op dat sy niet
En souden drincken van de beeck' die vliet.
23Hy heeft het ongediert' heen afgesonden,
In een vermenging', 't welck haer heeft verslonden;
Hy sondt de vorschen, die haer heel verdorven;
Hy deed' dat haer gewas was uytgestorven,
Door 't kruydt-worms bijten; en de sprinck-haen at
Sich selven aen de vrucht haers arbeydts sat.
24Haer' wijn-stock doodde Hy door hagel-steenen,
Haer' vijge-bomen zijn door 't vyer verdweenen;
Oock gaf Hy al haer vee aen hagel; voncken
Des vyers heeft Hy haer beesten aen-geschoncken;
Hy sondt Sijn' heeten toorn, verbolgenheydt,
Verstoortheydt, bangheydt, heeft Hy haer bereydt.
25Hy sondt Sijn' boden uyt van vele quaden,
En van veel ongelucks en ongenaden;
Hy woeg Sijn toorn een padt, en hare zielen,
Haer leven trock Hy niet uyt doodts vernielen,
En haer gedierte, 't welck Hy by haer vondt,
Gaf Hy de pest, op dat die sulcks verstondt.