j. Pause.
4De wateren der zee, de Meeren,
Vergadert Hy, als op een hoop;
Den afgronden stelt Sijn begeeren
Schat-kamers voor haer' diepen loop.
Laet all' 't aerdtsche wesen
Voor den Heere vreesen:
Laet al watter leeft,
Voor den Heere leven
Met een schrick; laet beven
Wat ter wereldt sweeft.
5Want, wat de Heere heeft gesproocken,
Het is'er stracks van stonden aen.
Dat Hy gebiedt, heeft noyt ontbroocken;
Men siet het dadelicken staen.
All' der Heyd'nen raden,
All' het werck ten quaden,
't Welck by haer geschiedt,
Alle de gedachten
Van der volck'ren machten,
Breeckt de Heer tot niet.
6Maer den al-wijsen raedt des Heeren
Bestaet in aller eeuwigheydt;
Sijn dencken, en Sijn herts begeeren,
Werdt wijdt van stamm' tot stamm' verbreydt.
Salig zijn de lieden,
Die Hem eere bieden,
Als haer Heer en Godt;
Die Hem toebehooren,
Die Hy heeft verkooren
Tot Sijn erf en lot.