Pause. 6Maer laetse niet zijn doodt gesmeten, Op dat mijn' volcken 't niet vergeten, Maer doetse sweven door Uw' macht; Werpt haer ter neêr; maeckt haer veracht. O Heer, wien wy tot allen stonden Ons' schildt en hulp te zijn bevonden. Slaet, om de sonden van haer mondt, En lippen-woorden, haer te grondt.
7Laet haer verstrickt, gevangen wesen, In haer seer trots hoogmoedig wesen. En om de vloeck en leugen-tael, 't Welck is haer dagelicks verhael. Laet Uwe gramschap zijn ontsteecken. Wilt haer in grimmigheydt verbreecken: Verteert haer, Heere, wilt haer slaen,
Soo dat sy t'eenenmael vergaen.
8Doet dit, ô Heer, en laet haer leeren, Dat Iacobs Godt is Heer der heeren, Dat Hy de heerschappy bewaert, Ia tot de eynden van der aerd'. Laet haer dan gaen rondtom de steden, En storten alle laster-reden, En keeren 's avondts wederom, En huylen als een hondt rondtom.
9Laet selfs om spijs, om van de leven, Haer om en wederom gaen sweven; Laet haer vernachten tot haer smaedt, Hoewel sy niet en zijn versaedt. Maer ick sal, Heer, voor alle dingen Van U en Uwe sterckte singen. 'k Sal 's morgens met een vrolickheydt
Roem spreecken van Uw' goedigheydt.
10Om dat ick U tot allen stonden Hebb' als een hoog vertreck bevonden: Gy waert mijn toevlucht op den dag, Wanneer dat ick in bangheydt lag. Van U sal ick voor alle dingen, O mijne sterckte, Psalmen singen: Want Godt is mijn' verhevenheydt, De Godt van mijn' weldadigheydt.
Cookies on Poetry Cove