iij. Pause.
14Laet boose stom en schaem-roodt wesen,
En swijgen tot in 't graf.
Snijdt valsche lippen af,
Die den oprechten hard' mis-presen;
Die spreecken tyrannye,
In trots en spotternye.
15Hoe groot is 't goedt, dat Gy sult geven,
Die U te dienen socht?
Wat goedt hebt Gy gewrocht,
Dien, die op Uwe bystandt leven,
Die, Heer, op U betrouwen,
Daer 't yeder aen mach schouwen?
16Gy bergt, en doet haer in 't verborgen
Uw's aenschijns, Heere, goedt,
En voor geen hooge moedt
Des boosen mans laet Gy haer sorgen.
Sy zijn door U versteecken,
Voor 't volck, die twistig spreecken.
17Gelooft, gezegent zy de Heere;
Want Sijne goedigheydt
Heeft Hy aen my verbreydt,
En groot gemaeckt aen mijne eere:
Hy voerde my in steden
Van stercke vastigheden.
18Ick seyde wel in mijn' gedachten,
En in mijn haest; De Heer
Aensiet my nu niet meer;
Hy snijdt my af, noch acht mijn' klachten:
Doch, Gy zijt niet geweecken
Voor 't roepen van mijn smeecken.
19Bemint de Heer, gy bondt-genooten,
Die 't vrome volck behoedt,
En 't boose heel verdoet.
Zijt sterck, houdt moedt, weest niet verschooten:
Hy sal haer sterckte geven,
Die in Sijn' vreese leven.