iij. Pause.
17De Heere stelt de beecken,
Gelijck als een' woestijn,
Tot dorstige landts-streecken
Doet Hy de stroom-tocht zijn.
Het vruchtbaer landt heeft Hy
Een souten grondt gegeven,
Om boosheydt, schelmery,
Van die daer binnen leven.
18Tot water-poelen-stroomen
Heeft Hy het woudt gestelt;
Stroom-tochten deed' Hy komen
Op 't dorre landt en veldt.
De hongerige schaer
Geeft Hy daer plaets, te bouwen
Een stadt voor haer, om daer
De wooninge te houwen.
19Sy gaen op d'ackers zaeyen;
Haer wijngaert werdt geplant;
Der bouwers vruchten-maeyen
Brengt inkomst voor het landt.
Sijn' zegen geeft de Heer,
Soo datse seer vermeeren,
Hy maeckt niet min, maer meer
Haer vee, tot Sijns Naems eeren.
20Sy mind'ren in getale,
En gaen ter lager kant.
Door veele druck, en quale',
Quaedt, droefheydt, smaedt, en schandt.
Hy stort verachting heen,
Op 't hooft der opper-heeren,
Hy doet haer 't woest betreên,
Daer 't padt niet is, verkeeren.
21Maer Hy brengt den oprechten
In 't hoog' vertreck uyt smert;
Hy maeckt dat 't huys Sijns knechten
Gelijck een kudde werdt.
Met vromer vrolickheydt
Werdt dit gesien, genooten;
Maer d'ongerechtigheydt
Werdt hare mondt geslooten.
22Wie neemt doch dese reden
In wijsheydt waer? wie plant
De goedertierenheden
Des Heeren in 't verstandt?