Pause. 5Hy loert in d'achter-laeg des hoefs: hy doodt Op een verborgen plaets d'onnoos'le man; Sijn oog verschuylt hem, en is schalck en snoodt, Tot d'arme mans verderf; waer hy maer kan, Leydt hy hem lagen, en een nets-gespan, Gelijck een Leeuw in 't hol. hy leydt hem lagen: Hy rooft hem, als hy plaets heeft hem te plagen.
6Hy buygt sich selfs, op dat den armen mensch
In sijne stercke poot vervallen sal. Hy seydt in sijn gemoedt en herten-wensch, Dat Godt het ongelijck geheel en al Vergeten heeft. hy vreest voor geene val. Hy denckt; Godts aengesicht siet noyt beneden. Hy denckt; Godt sal niet sien in eeuwigheden.
7Staet op, rechtvaerdig Godt; verheft Uw' handt; Vergeet 't ellendig hert, ô Heere, niet. Waerom spreekt 'tgodloos volck van Gode schandt? En waerom laet Gy ons in dit verdriet? En waerom is 't dat Gy 't lijdt, hoort, en siet, Dat 't boose herte seydt, met grouwsaem vloecken, Dat Gy sijn misdaedt niet te huys sult soecken?
8Gy siet het immers, want Gy siet 't verdriet, Op datmen 't alles geef in Uwe handt. Den armen siet op U; Uw' hulp geschiedt
Aen weesen: breeckt des boosen arm in 't landt; Soeckt sijn' godloosheydt; vindt die in geen standt; De Heere heerscht altoos in eeuwigheden; De Heyd'nen zijn vergaen uyt Sijn landts steden.
9Der nederigen wensch hebt Gy verhoort. Gy sult haer stercken, ô genadig Heer; Sy zijn verseeckert, door Uw' heylig woordt, Dat Uwe oore merckt; en dat Gy eer En recht aen weesen doet, en al die seer Ellendig zijn, op dat een aerdts-geboren Niet meer geweldt doe aen Uw' uytverkoren.
Cookies on Poetry Cove