iij. Pause. 11De steen, door bouwers aen ter zijden, Verworpen, ende gantsch veracht, Is nu verhoogt, tot allen tijden, En tot een hooft des hoecks gebracht. Dit is alsoo door Godts vermogen, Dit 's van den Heer' alsoo geschiedt, En in ons' aller menschen oogen Is 't wonderlick, het geen men siet.
12Dit is de dag, dien Godt de Heere Gemaeckt, gezegent heeft altijdt; Laet ons op dien, tot Sijner eere, Verheugt zijn, ende zijn verblijdt. Och, Heer, wilt nu Uw' heyl ons geven; Och, Heere, geeft behoudenis. Geeft dat hy mach in voor-spoedt leven,
Die Uwen uytverkooren is.
13Gezegent zy, die komt gereden In 's Heeren Naem bekleedt met eer; Wy zegenen u-lieden heden, Uyt 't heylig' huys van Godt de Heer. De Heer is Godt, die door Sijn' krachten Ons steldt in 't licht, en in het klaer. Bindt het Feest-offer, om te slachten, Met touw, aen d'hoornen van d'altaer.
14Gy zijt mijn Godt, ick sal U loven, 'k Sal U verhoogen, ô mijn Godt; Gy zijt mijn groote Godt van boven, Ick sal U loven, na 't gebodt. Looft Godt, laet Godts lof zijn beleden; Want Hy is vol van goedigheydt; Want Sijne goedertierenheden
Zijn in der eeuwen eeuwigheydt.
Cookies on Poetry Cove