Pause.
6Het sal mijn hooft in 't minst niet breecken,
Want oock sal noch mijn herts-gebedt
Voor haer, wanneer sy zijn geset
In tegenspoedt, daer tusschen spreecken.
7Haer' Richters waren vry gekomen
Aen steene-rotzen zijd', en 't woordt
Mijns redens hebben sy gehoort;
En 't wierdt in 't aengenaem genomen.
8Mijn' ende mijne krijgers beenen
Zijn aen de mondt van 't graf verspreydt,
Als of een yets op d'aerd' verbreydt,
Geklooft had, en verstroyt daer heenen.
9Doch op U, Heer, Heer, zijn mijn' oogen,
Op U betrouw', verlaet' ick my;
Verlaet, ontbloot my niet; weest by
Mijn' ziel', en weest tot hulp bewoogen.
10Bewaert my voor des stricken handen,
Die is gespannen en geleydt
Van werckers der onrechtigheydt;
Voor haren val-strick, dien sy spanden.
11Maeckt boose, dat sy omme-komen,
En elck in eygen garen val;
Vangt haer te samen heel en all',
Tot ick voor-by-gang hebb' genomen.