Pause.
6Krom, door 't geen ick hebb' geleden,
Zijn mijn' leden;
Uytter-maten neêr-gebuckt;
En ick ga geheele dagen
Rouwe dragen,
Over 't quaedt het welck' my druckt.
7Want mijn' innerlickste darmen
Zijn, och armen,
Vol verachte plagen, Heer.
All' mijn vleesch is heel daer heenen,
Wech verdweenen:
Daer aen is geen heeling meer.
8'k Ben door onmacht over-streden,
Swack van leden,
En gebrijselt boven maet;
En ick brull' gelijck de leeuwen,
Door het schreeuwen,
En 't geruysch 't geen van my gaet.
9Voor Uw' oog alleen is, Heere,
Mijn begeere',
En Gy hoort mijn kermen klaer;
En al' mijne ongenuchten,
En mijn' suchten
Zijn voor U heel openbaer.
10Om en om keert sich mijn herte,
Door de smerte;
All' mijn' krachten zijn van mijn;
En my is geheel ont-togen
't Licht der oogen,
Die oock selfs niet by my zijn.
11Mijn beminners, mijne vrienden,
Die my dienden,
Sietmen verre van my staen,
En mijn' na-bestaende magen
Sien mijn' plagen
t' Eenemael van verre aen.