ij. Pause.
8Gelijck een pot-scherf, is verdroogt mijn' kracht.
Mijn' tong kleeft aen mijn keel, en ick versmacht';
En Gy legt my in 't stof des doodts, veracht,
Ten eynd' van leven.
Want Honden hebben haer op my verheven;
Der boosen hoop haer rondtom my begeven,
Sy hebben door mijn' handt en voet gedreven;
Door all' mijn leên.
9Mijn' beenen kon ick wel van been tot been
Op-tellen, ô mijn Godt, van een tot een.
Sy schouwen 't aen; sy sien op my, mijn' weên,
Om te vergrooten.
Sy gingen onder hen my, Heer, ontblooten.
Sy deelden, Heer, mijn kleedt; sy gingen looten
Om mijn gewaedt, den rock Uw's gunst-genooten,
Hem aen-gedaen.
10Maer Gy en wilt van my niet verre staen.
Wilt haestelicken my tot hulpe gaen.
Gy zijt mijn' sterckte, Heer': helpt my; wel aen,
Helpt my uyt schanden.
Redt mijn' benauwde ziel' van 't swaert en handen,
Die my soo vyandtlick aen komen randen.
Laet doch mijn' eensaemheydt niet voor de tanden
Van dese Hondt.
11Wilt my verlossen van des Leeuwen mondt.
Verhoort my van des Eenhoorns hoorn terstondt,
Die tegen my sich sterck en wreedt bevondt,
Om my te quellen.
Soo sal ick Uwe Naem mijn' broêrs vertellen:
Soo sal ick Uwe prijs, ô Heere, stellen,
In 't midden der Gemeent'; Uw' lof daer spellen,
Hoe langs, hoe meer.