iij. Pause. 11Stort over hen Uw' toorn en gramschap, Heer, Wilt haer door hittigheydt Uw's toorns aenvaerden: Maeckt haer palleys verwoest, werpt dat ter aerden; In hare tenten zy geen wooner meer. Want sy vervolgen hem, dien Gy kastijdt, Dien Gy ter neder sloegt, en hebt vertreden, En van de smert, die Uw' verwonde lijdt, Werdt praet by haer gemaeckt vol schimpigheden.
12Doet sonden tot haer' sond'; straft haer, en laet Tot Uw' gerechtigheydt haer' ziel' niet komen. Laet haer uyt 't levens boeck zijn wech-genomen; Schrijft haer niet, daer de naem' der vrome staet. Doch ick ben in ellend', in smert, en kranck; Uw' heyl, ô Heylandt, stell' mijn' ziel' om hooge, 'k Sal prijsen Godes Naem met mijn gesanck,
Groot-maecken, seggen danck, na mijn vermoge'.
13En 't sal Godt liever zijn tot aller tijdt, Dan ossen, of een varr', met klauw en hoornen, Als dit dan werdt gesien van d'uytverkoornen, Dan sullen sy daer in seer zijn verblijdt. Uw' hert sal leven, gy die soeckt na Godt. Want, die noodtdruftig zijn, verhoort de Heere, En Hy veracht oock niet, noch Hy bespot Haer die gevangen zijn, om Sijns Naems eere.
14Dat Hem de hemel en het aerdtrijck eer'; De zeên, en all' wat moet in 't water leven. Want Godt sal Zion Sijn' verlossing geven, En Iuda sal herbouwt zijn door de Heer. Daer sal haer' wooning zijn in eeuwigheydt; 't Zaedt Sijner knechten sal die wooning erven; En alle die Sijn Naem en Majesteyt
Lief hebben, sullen daer een plaets verweven.
Cookies on Poetry Cove