vij. Pause.
30Wanneer de Heere Godt dit quam te hooren,
Wierdt Hy verbolgen in Sijn' heeten tooren,
En Israël versmaed' Hy uytermaten;
Den tabernakel heeft Hy heel verlaten
Te Silo, en de Tent, de welck' Hy had
Gestelt tot wooning, die de mensch besat.
31Hy gaf Sijn' sterckheyt aen gevang'nis banden,
En Sijne heerlickheydt in vyandts handen.
Hy leverde Sijn volck aen haer' partijders,
En aen het scherpe sweerdt van haer' bestrijders,
En tegen d'erffenis, van Hem bereydt,
Wierdt Hy vol gramschap, vol verbolgenheydt.
32Het vyer verteerde haer de jonge lieden;
Men prees de maegden niet door Bruylofts-lieden.
Haer' jonge dochters zijn alleen gebleven,
Haer' Priesters quamen door het sweert om 't leven.
En hare weduwen, vol van verdriet,
Verhaestheydt, ende schrick, en weenden niet.
33Doe 't so Gods-jammerlick daer was geschapen,
Ontwaeckte Godt de Heer', als uyt Sijn slapen,
Gelijckerwijs een heldt, die juycht van wegen
Den wijn, daer van hy had in slaep gelegen.
In 't achterst' quam Hy Sijn' partijders slaen,
En smaedt der eeuwigheydt deed' Hy haer aen.