Pause. 5Verbergt Uw' aengesicht van mijne sond', En wilt Uw' oog daer van genadig keeren; En wilt verdelgen, Heer, en heel verteeren All' d'overtreding, die Gy in my vondt. O Heere, schept in my een suyver hert, Wilt my een nieuwe geest in 't binnenst' geven. Op dat ick krachtelick gedreven werd', O Godt, tot vastigheydt van beter leven.
6Verwerpt my, Heere, van Uw' aensicht niet; Laet my altijdt voor U genade vinden. Geeft, dat Uw' Heyl'ge Geest Uw' wel-beminden Bewoont, en nimmermeer van my en vlied'.
Geeft my de vreugd' des heyls, der saligheydt, Laet my die wederom, ô Heere, smaecken. Geeft my de geest oock van vrymoedigheydt; Dat die my ondersteun' in alle saecken.
7Soo sal ick sulcke, die zijn af-gegaen Van Uwe weg, ô Godt, Uw' paden leeren: Soo sullen sondaers sich tot U bekeeren, En na den quaden weg niet buyten slaen. Verlost van bloedt-schuld my, van doodt-slags sond'; Wilt, God, Gy God mijns heyls, my niet verdoemen; Soo sal ick Uw' genaed', die ick bevond', En Uw gerechtigheydt vervrolickt roemen.
8Doet mijn' gesloten mondt doch open, Heer; Roert mijne lippen doch, en rept mijn' tonge, Soo sal ick een nieuw liedt zijn van my gesonge', Soo sal ick spreecken van Uw' lof en eer.
Want Gy en hebt geen lust tot offerhand'; Ick had die andersins U op-gedragen. Brandt-offer van het vee van 't gantsche landt, En kan in 't minst' Uw' oog oock niet behagen.
9Godts offerhand' is een gebroocken geest; En een gebroocken, een verslagen herte, En laet Gy, Heere, niet in sonden-smerte, En Gy veracht, ô Godt, niet, die U vreest. Doet wel by Zion, na Uw' gunstigheydt, Na Uw' behagen, Heer, en goedigheden, En wilt Ierusalem, 't welck neder leydt, Met mueren wederom op nieuws bekleeden.
10Dan sal Uw' lust zijn in de offerhand' Van boet-gerechtigheydt; dan sal verteeren 't Spijs-offer; varren salmen, t'Uwer eeren, Dan off'ren op 't altaer, 't welck voor U brandt.
Cookies on Poetry Cove