Den 142. Psalm.
Ick roepe Godt met herten aen,
Ick smeecke hem gantsch onderdaen,
Ick storte voor hem uyt mijn hert,
En vertelle hem al mijn smert.
2. Als mijn Geest end’ mijn hert met noot
Gantsch beswaert is, en met anghst’ groot,
Noch weet ghy, Heer, in desen al,
Hoe ick daer uyt verlost zijn sal.
3. Sy hebben my stricken bereyt,
End’ my te vanghen toe-gheleyt,
Als ick my alsins heb ghewent:
Der vrienden gheen heeft my ghekent.
4. Gheen middelen my nu voorstaen,
Om eenichsins hen te ontgaen:
Daer is niemant in mijn gheslacht,
Die my te helpen zy bedacht.
5. Ick roepe, Heer tot u alleyn,
Ghy zijt altijdt mijn hulpe reyn,
Ter werelt en is nu niemant,
Daer van ick verwachte bystant.
6. Aenhoort doch, Heer, al mijn geklach
Want ick voortaen niet meer en mach,
Hoet mym voor de vervolghers mijn
Die my nu veel te machtich zijn.
7. Uyt desen Kuyl diep my bevrijt:
Dat ick u prijse t’aller tijdt:
By my zijnde Gods Kind’ren vroet,
Sullen sien ‘t goet dat ghy my doet.