Stemme: Edel Karsou. Ofte: Adam natuyr. Als men vergaert Daer vreughde schijnt voor handen, So scheyt het herte lust, En als men paert Door kracht van liefdes banden, Soo is ‘t gemoet gherust Maer ‘t werdt gheblust Al het vreuchdigh vermaecken, En de sinnen druckigh branden, Als ‘t scheyden koomt naecken. 2. Gheen vreucht soo groot En isser hier op aerden, Daermen op bouwen kan,
Met nauwer noot, Siet men hier per aen-vaerden, Of men moet haest daer van, Dat strack began Is haestigh weer ten enden, Niet en blijft by eender waerden Maer al siet men ‘t wenden. 3. Wy zijn by een, Wy moeten haest weer scheyden, En kiesen elck sijn padt, ‘t Waer oock gheen reen, Dat wy hier stadich beyden, Want elck wordt moe en mat, Maer ick wens dat: Wy t’saem mochten vergaren In ‘s Heeren lieffelijcken weyden, Daer Hoop, Troost doet baren. 4. Want of wy al Ons selschap hier verlaten, Als hoop ons weer gheest moet, Dat men nae sal: Weder tot onsen baten By een vergaren goet, Soo is gheboet Al onse scheyden druckigh, Want met vreughden boven maten, Scheptmen dan gheluckigh. 5. Och of alhier Ons scheyden mocht gheschieden Van Vleesch, Werelt en Zond, En dat wy schier, Als de vrome Krijghslieden, Al uyt ons herten gront: Tra’en in ‘t verbont
Met die Godt hertlijck minnen, En Christo ons trouwe bieden, Om sijn gunst te winnen. 6. Soo mochten wy Hier nae by een versamen, Daer gheen scheyden wert meer, Vrolijck en bly Bevrijdt van alle blamen Door Christum onsen Heer: ‘t Is sijn begheer Dat wy al hier nae streven, En spreecken van herten Amen: Heer wilt het soo gheven.
Cookies on Poetry Cove