Stemme: Als ‘t begint Vader ons in Hemelrijck,Mat. 6: 9 Daer is gheen Vaders uws ghelijck,Luce. 11: 3
Men vint op Aerden niet een Man, Die sulcke gaven gheven kan, Als ghy u Kinders geeft ghewis, Al die op u betrouwen fris. 2. Wat meughdy dencken, Heer bemint, Luc. 15. 21Ick heet u Vader als een kint, En siet doch niet mijn stoutheyt in, Want ick doch niet eens weerdigh bin, Te zijn u Soon oft Kint bequaem, Oft te voeren een sulcken naem. 3. Lof noch Kints eer en hoort my niet, Noch oock te heeten u Kint siet, Want ick dus langh u goeden al Hebbe verteert met Babel mal, Luc. 15. 19Dus ben ick niet meer u Soon, och! Maer ken my voor een huyrling doch. 4. End’ ick heb my met Verckens draf Mat. 26. 6Langhe vervult, en met vuyl kaf, Mar. 8. 15Met valsch suyr-deegh en Duyvels leer: Luc. 12. 1’t Welck my versade nimmermeer, End’ altoos seer mijn Vaders faem Ghelastert, end’ sijn heyl’ghe naem. 5. Och! weenen, huylen mach ick wel, Luc. 15. 22Dat ick gheweest heb dus rebel, Vader ick heb ghezondight swaer, Voor u end’ in den Hemel klaer, Ick bidd’ u Vader t’allen tien, Wilt my doch voor u knecht aensien. 6. Wat danck sal ick dees Vader doen? Luc. 15. 22Hy neemt my aen met een Kints soen, Met een Trouringh hy my ontfanght, Een Bruylofts Kleedt hy my aenhanght, Sijn Lam liet hy voor my doot-slaen, End’ voor sijn Kint neemt hy my aen.
7. Eer, lof, en prijs soud’ ick dan niet U gheven, als een goet Kint siet? Want ghy my met Kints goet vervult, End’ hebt my vergheven mijn schult?Luc. 19. 4 Soud ick dan nu sulcks versmaen, De steenen mochten roepen gaen: 8. Mijns Vaders lof, prijs ende eer Wil ick verswijghen nimmermeer: Wat in ‘t hert is de mont uyt-gheeft,Mat. 12. 34 Een vat gheeft uyt sulck als ‘t in heeftLuc. 6. 45 Hoe kan een vloet bedwinghen hem Als sy eerst loopt sonder ghetem? Pause. 9. Ick noem u Vader als een Kint,Mat. 6. 9 Want ghy mt een goet Vader vint, Al ben ick niet meer dan een knecht,Luc. 11. 1 Ghy gheeft meer dan my toe komt recht Ghy Vader gheeft my een kints loon, Al ben ick sulcks niet weerdigh schoon. 10. Ick dencke dickwils Vader mijn Op de groote ghenade dijn, Dat ghy ons soo lief hebt ghehadt, En toont ons u verborghen schat, ‘t Welck de werelt verborghen is,Mat. 11. 25. en 13. v. 11 Dat gheeft ghy ons te kennen fris. 11. Ghegheven kan ick nimmermeer U prijs ghenoegh, mijn Godt, mijn Heer, Ick lach dorstigh end’ hongh’righ kranck, Nu heb ick spijs ghenoegh en dranck, Ghy doet mijn ooghen op ghewis, Nu sie ick ‘t licht uyt duysternis. 12. Mijn Godt waert niet een leelijk ding Dat ick u daet verswijghen gingh?
De Vogels end’ de Dierkens kranck, Die loven u met lof-ghesanck, Hoe soude u niet loven fris, Die met verstant gheschapen is. 13. Vader mijn hert dat leyt doorwont, Om dat mijn mondt niet kan doen kont, U goetheyt, die ghy in my prent, Kan ick voorwaer niet doen bekent, U daet niet uyt te spreken is, Met Enghelsche tonghen ghewis. 14. Mijn mondt en kan niet doen al kont Dat ghy my gheeft in ‘s herten gront, Ghy stort my dick sulck blyschap in, Ick weet van vreught niet waer ick bin, U liefde heeft my heel doorwont, Psa. 42: 3Mijn ziel dorst nae u t’allen stont. 15. Heer, Prins, Godt, Vader uwe eer Kan ick volprijsen nimmermeer, Och! of de werelt ware kont, Ons liefde begheerte end’ gront Ende smaecken oock Godts Gheeste fijn, Sy souden gheen vervolghers zijn.
Cookies on Poetry Cove