Op die vvijse, Fortuyne vvilt keeren en vallet my niet so suer Ick wil my gaen vermeyden In Iesus lijden groot Van daer en wil ick niet scheyden Int leuen [noch] in die doot Het is een prieel met bloemen Bedaut met soo [menighen] traen Och mocht ick [daer in comen] Mijn trueren waer [al gedaen] Men hoorden [den nachtegael] singhen Al onder den scherpen [doren] Sijn herteken was vol [van minnen]
Diet belieft die macht gaen hooren Een liet heeft hy gheheuen Al aen den cruycen groen O vader willet hen vergheuen Sy en weten niet wat sy doen Die scheker badt om vreden En hy mach wel hebben prijs Den nachtegael sanck, ghy sult noch heden Wesen by my int Paradijs, Vrouwe siet daer is dijn sone Ioannes die Moeder dijn Ick hebse v beuolen Wilt haer behoeder sijn. Hy riep wel alsoo hooghe Mijn Godt waerom so laet ghy my Sijn herteken en dat wert drooghe Te drincken begheerden hy Men schanck hem daer te drincken Den edick ghemingt met galle Sijn hoofdeken dat liet hy sincken En hy sprack tis nv veruult alle O Vader in uwen handen Beuele ick mijnen Gheest Ghy weet mijn herte branden Tot v Vader aldermeest Hy liet die violette Al onder des Cruycen boom staen Die hem te Nazarette Soo ootmoedelijck hadde ontfaen. Hy liet des open roose wesen Aenden cruyce hanghen bloot Sijn bladerkens sijn neder gheresen Die nachtegael bleef daer van minnen doot Niet doot ghebleuen door desen.
Dien edelen nachtegael fijn Den derden dach is hy verresen Iesus is den name sijn.
Cookies on Poetry Cove