Skip to content
1590

Het oudt Huysken van Bethleem

Hendrik Coster

Dit liedeken gaet alst begint. Ick sie die morghen sterre De Bruyt. Heer Iesus claer aenschijn Ick groet v al van verre Met alder herten mijn. Och wie mach ic daer hooren De bruydegom. Maken so soete ghebaer Het luydet in mijn ooren Oft een gulde herpe waer. O siel wildy my winnen Ende my bekennen bat Ende my daer mede ghewinnen Ick ben uwer sielen schat. Iesus lief vercoren De bruyt. Mijn troost mijn toeuerlaet Verleent my al te voren Te volghen uwen raet. Wildy by rade leuen De bruydegom. So latet ws selfs raet

Ende wilt al dat bengheuen Daer uwen quaden sin toe staet. Sijn dit die naeste weghen De bruyt. So ben ick zeer veruaert Natuer en wils niet pleghen Het is haren rechten aert. O siele slaet op v ooghen De bruydegom. Siet aen mijn bitter pijn Mijn edel bloet verdrooghen Salt dus verloren sijn? Wildy my niet begheuen De bruyt. Iesus mijn gulden pont So wil ick v al mijn leuen Draghen in mijnen gront. O siele soude ick v laten? De bruydegom. Neen ick in gheender stont) Ick en om uwer baten Ter doot toe seer ghewont. O Heer v bedruckte tranen De bruyt. Gheeft my door v ootmoet, Dat ick mits v vermanen Verc rijghe dat eewich goet. O siele ontfanckt die croone De bruydegom. Mijn trou die gheue ick dy, My sult ghy hebben te loone En scheyt v niet van my.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Het oudt Huysken van Bethleem · Hendrik Coster · Poetry Cove