Skip to content
1590

Het oudt Huysken van Bethleem

Hendrik Coster

Een vrolijck nieu Liet. Een vrolijck nieuwe liet, Tis neter iet dan niet Ve Bethleem ist gheschiet Dat kindekijn dat Iesus hiet In aermoede en in verdriet Soomen daer mach aenschouwen, In alsoo grooten rouwen. Die Coninck van grooter macht. Ghesproten wt Dauidts gheslacht Hy is soo langhe verwacht Nv leet hy hier als ongheacht, Al inder duyster nacht, Die groot Heer was te voren Die is nu knecht gheboren. Dat costelijck kindekijn cleyn Ghegheuen ons int ghemeyn Der werelt heer alleyn Die moeder is maghet reyn Ick seg v dat certeyn Grooten rouwe heeft hy verdraghen Met tranen mocht hijt wel claghen. Daer was soo menigher winden stoot, Rym, hagel, sneeuw die wasser groot, Dat kindekijn lach daer al bloot, Sijn ledekens waren root, Peyst hoe die moeder verdroot Dat sy hem niet en mocht winden,

En meer doeckens daer toe vinden Wat armoede moest daer sijn, Daer dat soete kindekijn, Van coude leet groote pijn, Met Maria die maghet fijn, Daer en was noch geen sonneschijn, Noch vier om by te wermen, Och mensche laet v doch ontfermen. O Ioseph suyuer vat, Verdriet hebdy ghehadt, Als ghy moest lijden dat, Dat Maria op der aerden sadt, Met soo costelijcken schadt, In alsulcken couden wedere, By twee stomme beesten nedere. Die vrinden ende maghen, In alsoo couden daghen, Ghy en mochtes niemant claghen, Ghy hebt die sorg ghedragen, Meer dan die v daer saghen, Dat kindeken met sijn moedere, Ghy waert haer trouwe behoedere. Dat weder was seer cout, Dat Kindekijn was niet oudt, Daer en was torf noch hout, V sorghe was menichfout, Cleyn was v siluer, v gout, Want ghy den cost ghinct halen, Hoe mocht ghijt al betalen. Dat Kindekijn teer van leden, Dat bouen is in vreden, Al nae die Ioodtsche seden, Dat woude sijn besneden, Daer sy hem groote pijn deden

Sijn bloet wilde hy ons gheuen, In sijnen ionghen leuen. Hoe heeft hy ons dat bedocht, In sijn heyich hert gheknocht, Een groot wonder ghewrocht Heerlijck is hy versocht, Hem is grooten offer ghebrocht, Gout, wieroock, ende myrre met, Sy vonden hem al byder sterre net. Lae ons te Bethleem gaen, Al die met sonden zijn beuaen, En voor dat cribbeken staen, En weenen soo menighen traen, Godts toorne is al ghedaen, Hy en wil ons niet verdoemen Als wy ten oordeel coemen. Amen.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Het oudt Huysken van Bethleem · Hendrik Coster · Poetry Cove