Dese liedekens singtmen op den Iaerdach. Met desen nieuwen Iare Soo wort ons openbare Hoe dat een maghet vruchtbaere Die werelt heeft verblijt Ghelouet moet sijn dat soete kindekijn Gheeert moet sijn dat soete maechdekijn Nv en eewelijck in alder tyt. Hoe wel was haer te moede Doen sy in vleesch ende bloede Aensach haers herten hoede Den Heere der werelt wijt. Ghelouet. Sy baerde hem sonder pijne. Ende bleef een maghet fijn. Des sondaers medecijne Des hebben die Ioden nijt. Ghelouet. Die Enghelen songhen schoone, Glorie inden troone Ter eeren Sçonincx Croone Des kindeken ghebenedijt. Ghelouet.
Als die acht dagen waren geleden, Doen wert Iesus besneden, Al naeder Ioden seden, Dwelck ons van sonden vrijt Wt Orienten lande, Quamen ter offerhande, Dry Coninghen ombekande, Gode ghebenedijt. Ghelouet. etc. Der derthien dachs zijt vroeder, Vonden zy hemby sijnder moeder, Ioseph was haer behoeder, Soo ons die schriftuere belijt. Ghelouet. etc. Als die ses weken omme quamen, Soo ginck zy naert betamen, Onbeulect van alder vlamen, Dwelck was ons profijt. Gheloouet. etc. Aldus ginck die Maghet sempel Ende droech haer kint ten tempel, Alle vrouwen tot een exempel, Dies haer niet en vermijt. Ghelouet. etc.
Met desen nieuwen iare, Soo willen wy vrolijc zijn Ons heuet een maghet clare Ghebaert een kindekijn, In Bethleem vercoren Soo ons die schrifture verclaert, Is ons een kint gheboren, Die Maghet bleef ombeswaert: Hier bouen wt den troone Wert Gabriel ghesant, Al totter maghet schoone, Al in dat Iootsche lant, In Nazarette stede Want hy die maghet alleyne,
Hy sprack Godt gheue v vredem Godt sy met v ghemeyne. Ghy zijt bouen alle vrouwen Van Gode Ghebenedijt, By v wort noch behouwen Dat Adam heeft ontvrijt Ghy sult in uwen lichame Een edel vrucht ontfaen, Ende blijuen sonder blame, En twijfelt daer niet aen. Die maecht wert seer van binnen Verschrickt in haren moet, Sy dacht in haren sinnen, Hoe comen mocht die groet, Die haer den Inghel brochte, Sy en hadde noyt man ghesien, noch ojt begost te kinnen Och hoe sal dat gheschien. Die Ioghel sprack o reyne Waerom sijdy versaecht, Ghy sult ontfanghen een greyne, Ende blijuen een suyuer maecht, Ende baren sonder pijne Dat licht der Enghelen broot, Der werelt medecijne Ende den troost in der noot Hoe soude ick kint ghedraghen. Ick en kende noyt gheenen man, Noch en hebbe in mijn behaghen, Hoe soude dat wesen dan, Het is bouen natueren crachten, Te sijne moeder ende maecht, Hierom trueren mijn ghedachten, Hierom ben ick versaecht.
O hooge maecht van prijsen, Waerom sijdy versaecht Die heylighe gheest sal rijsen In v wel suyuer maecht Godts crachten wtuercoren Die sullen v omuaen Dat wort van v gheboren Sal Adams sonden dwaen. Oock Elizabeth heeft ontfaen In haerder ouder tijt Haer daghen zijn vergaen O maghet ghebenedijt Het is in Godts vermeughen Dat is, ende wesen sal Nv blijft in goeden heughen Vertroost dat iammer dal. Die sone des alderhoochsten Soo sal hy sijn ghenaemt Hy sal die werelt vertroosten Ende hy blijft ombeschaemt Sijn rjck sal altijt dueren Ende nemmermeer vergaen Hierom en wilt niet trueren Die vrucht sult ghy ontfaen Dootmoedighe pellicaen reyne Viel neder op haer knien Siet hier Gods deerne cleyne Na uwen woorden moet my gheschien Al totter seluer uren Ontfinck die maghet fijn Sy droech hem sonder truren Sy baerde hem sonder pijn. In Bethleem vercoren Als ons die schriftuere verclaert
Is ons dit kint gheboren Het is veel eeren waert Die moeder is maecht eerbaer Dies willen wy vrolijck zijn Hy is Godt ende mensch te gaer Hy en mocht niet beter zijn.
Cookies on Poetry Cove