Op de wijse vanden Samaritaen. Ghy kersten menschen hoort mijn bediet Het is waerachtich alsoo gheschiet Lucas heuet ons beschreuen Den rijcken man daer leckerlijck adt Ende den armen Lzaarus vergat Hy wert van Godt verdreuen, en verdreuen. Den armen Lazarus quam voor sijn door om God De Knechten hielen daer me haren spodt Hy en woudets niet ontbeeren Doen quamen die honden // wilt dit doorgronden Vander tafelen gheloopen in corter stonden En spleeten Lazarus sijn sweeren, en sijn sweeren
Den armen Lazarus is ghestoruen die doot Van de Enghelen gheuoert in Abrahams schoot Hier bouen in dat eewich leuen Den rijcken vreck sterf in corter stont Hy wert begrauen inder hellen gront Daer niet en is dan suchten ende beuen, ende beuen Maer daer hy lach in tormenten groot En hy Lazarus sach sitten in Abrahams schoot In deewich leuen, hy riep om hulpe Hy bat dat hy mocht comen naer der hellen gront En een druppel waters brengen in sijnen mont Om den brant sijns herten te stulpen, ia te stulpen Maer als ons de schriftuere bediet Het en mocht hem ghebueren niet Hy riep voorts wt der helscher wallen Laet hem dan tot mijns vaders huys keeren Om mijn vijf broeders beter te leeren Dat sy in dees pijn niet en valen, niet en vallen. Abraham sprack hoort dit bediet Sy hebben Moyses en die Propheten, siet Men mach Godts woorden niet verdoouen Al waert dat daer iemandt vander doot verrees En diet hun altemael bewees Sy en soudent niet gheloouen, niet gheloouen. Prince als ghy sult singhen dit Liedt Siet dat v alsulcx niet en gheschiet Wacht slempen en dempen hooueerdich gaen Tot den armen niet onghenadich werdt Oft anders so sluyt v Godt sijn hert Sonder v in ghenade te ontfaen, te ontfaen
Cookies on Poetry Cove