Op die wijse: O Radt van auonrueren. Vvat vol swaerder sonden Waer sal ick henen gaen. Mijn misdaet is quaet om gronden Dat ick al hebbe misdaen Veel regaels heb ick ghesopen Mijnen buyck is vol fenijn Den tijt is my ontslopen Maer ick roep eens om hop
Soete Iesu ontfermt v mijns. Ick ben een drooghe corste Een schaepken van deuchden bloot Ick slaen al voor mijn borste Met vast betrouwen groot Ick bidde v lieue Heere Wilt my nv ghenadich sijn Op dat ick nemmermeere En come in svyants verseere O Iesu ontfermt v mijn. O Iesu van Nazareene Mijn sonden sijn sonder ghetal, Dies ick met ooghen weene Ick en weet waer ick varen sal Ick bid v om ghenade Om een luttel termijns Op dat ick mach mijn schade Verhalen al come ick te spade O Iesu ontfermt v mijns. Ghy hebt doch willen steruen Voor ons die bitter doot En hebt voor ons willen verweruen Die eewighe blijschap groot Die Adam hadde verloren Dies lijde ick veel ghepeyns En roepe noch als te vooren Heer Iesu wilt my aenhooren O Iesu ontfermt v mijns. Ick bid v met knien ghebooghen Iesu diet al beschermt Wilt my doch nemen in d’ooghe Als den moordenaer, my ontfermt Doen ghy daer hebt ghehanghen Al voor die helsche vileyns
Dies roep ick met verlanghen Met traenkens ouer mijn wanghen Heere Iesu ontfermt v mijns. O menschen allegader Die in Godts kerstenheyt sijt Bidt Godt den hemelschen vader Dat ick doch worde verblijt Dat hy my wil beschermen Al voor dat helsche ghecrijs Dus wil ick noch eens kermen En roepen met openen ermen Soete Iesu ontfermt v mijns.
Cookies on Poetry Cove