Toon: O Flora.
O Heere! grootste Godt, Al heb ick u ghebodt, Door mijn op hoopte sonden, Menighmael bespot; Ey! straf my daerom
niet In uwe grimmigheydt; Ick weet u tooren ziedt, Door al mijn slim beleydt.
2. Wees my genadigh, Heer! Ick ben verswackt, en teer, Verschrickt, en gantsch verslagen. Ach! genees my we'er. De krachten zijn door al Het klagen, uyt-gedrooght: Hoe soud' in dit gheval Mijn Ziel doch zijn verhooght?
3. Ia, als mijn droef gedacht Op uwe straff' neemt acht, En denck hoe ghy kastijden Keunt, door uwe kracht: Soo is mijn Ziel verbaest, En trilt, en schrickt, en beeft; Want menigh Ziel, seer haest, Na vreuchd' of droefheyt sweeft.
4. Keer weder, Heer, hoe langh, Hoe langh, sal ick dus bangh Vol etter-wonde quijnen In dees' pijnen-dwangh? Verlos my, Heere, door Vw' goedertierenheydt, En maeck my tot het spoor Van alle deuchd' bereydt.
5. Want als my 't leven af Genomen is, en kaf, En stof, dit lijf gheworden Is, in 't nare graf: Soo kan ick, doch uw' eer Niet meer vertellen gaen; En het gedacht, o Heer! Aen u, is dan gedaen.
6. Ick ben vermoeyt, de klem Ontvalt, en laet de stem, Door 't suchten heel verlegen. Ach! mijn Godt, ick swem In tranen, als de nacht My strecken sou tot rust; De droocht' der pluymen schacht Met hert-vocht wordt geblust.
7. Mijn ooghen zijn doorknaeght Van onluck, en bedaeght In oudtheyt, door de slagen Van hem, die my plaeght: Nochtans in tegenspoedt Sal ick geduldigh zijn; En wachten op het soet, Dat volgen sal de pijn.
8. Wijck, wijck dan uyt het licht Van mijn verlicht gesicht, Ghy, die door boose daden Godes Naem ontsticht;staetonteert. En wrevelt, met een kop Door hoogemoedt verblint, Altijdt, met wreetheyt op Hem, die den Heer bemindt.
9. Mijn smekens minste woordt Is van den Heer verhoort, En 't oogh-vermoordigh weenen Heeft mijn Godt bekoordt. Veldt-vluchtigh sullen dan Mijn haters druypen heen: Nu ick den Heere kan Bewegen, door gebe'en. J. KOS. VVordt scherp in liefde.
Cookies on Poetry Cove