Stemme: Lestmael in 't kriecke van den dagh, &c.
MYn Ziele wat een groote vreught Dat ons nu wedervaert, Een Maghet vol van deucht, Heeft ons een Soon ghebaert; Ia heeft in volle dracht Een Sone voort-gebracht, Door Godes
kracht, En wonder wijs beleyt, Want hy heeft daer door bereyt 't Middel onser saligheyt, Door Godes kracht En wonder wijs beleyt, Want hy heeft daer door bereydt 't Middel onser saligheydt.
2. Den Hemel, als het was geschiedt, Scheen oock te zijn verheucht, Men hoordde straks een vrolijck Liedt, Een Lof-sangh vol gheneucht, Een soete harmony Van 's Hemels Burghery, Vol melody En aenghename toon, Singhende seer hoogh en schoon; Eer zy Godt in sijnen Throon:
3. Op aerden vreed', en aen den mensch Een wel vernoeght gemoedt. Wat liever dingh, wat hooger wensch, Wat aengenamer goedt Kon gheven ons de Heer? Dan dat hy ons oneer Wech doet, en we'er Neemt in ghenaden aen In sijn Soon, die hy doet gaen En in onse plaetse staen.
4. Siet hier, mijn Ziel, en wilt bevroen Hoe lief dat Godt ons heeft, Dat hy voor ons tot een randtsoen Sijn eyghen Sone geeft. Roem van sijn goedigheyt, Die sonder onderscheydt Sich wijdt uyt-breydt, En schijnt in volle kracht Over 't menschelijck gheslacht, Midden in de droeve nacht.
5. Geen schoonder Naem mach zijn ghehoort, Die Sathans Rijck beschaemt. Hoe heet hy dan? Ey! segh doch voort Hoe dat hy wordt ghenaemt: Jesus. O! Jesu mijn, Du wilst' mijn Jesus zijn, Want ick ben dijn: Wel duer genoegh gekocht, Want du hebst' my op-gesocht En we'er op den wegh gebrocht.
6. O Jesu! Mensch, en Godes Soon, Weest vriend'lijck wellekoom.
Ia wellekom met dijne woon, Hier by dijn Eyghendom. Mijn Vriendt, mijn Bruydegom, Ick segghe wederom Weest wellekom, O! aldersoetste soet, Dat mijn Ziel ten leven voedt, En den vloeck te niete doet.
7. Wel aen mijn Ziel, de nacht verdwijnt, De Morgen-sterre rijst; De Son, de gulde Sonne schijnt, Die ons aen licht, en wijst Wat wegh, tot ons ghewin, Nu dient gheslagen in. Gheef ons den sin, Daer toe het recht verstandt, Heere, dat wy naderhandt Komen in 't Beloofde Landt. C. P. Rhijnenburgh. 't Is noyt te degen.
Cookies on Poetry Cove