Er het der Pfnüsel! Seig doch nit so
närsch!
Hüst Laubi, Merz! — und loß die Tod-
te go,
’s sin Nare-Posse! — Je, was hani gseit?
Vo Basel, aß es au e mol verfallt. —
Und goht in langer Zit e Wanders-Ma
ne halbi Stund, e Stund wit dra verbey
se luegt er dure, lit ke Nebel druf,
und seit si’m Camerad, wo mittem goht:
„lueg, dört isch Basel gstande! Selle Thurn
„isch d’ Peters-Chilche gsi, ’s isch schad
derfür!“