(voys) Herders hy is gheboren.
I. REyntje Vos, van nature Oolijck, schalck, ende vals, Sagh op een seker ure Hans Boer, een goeden hals Rijden met sijne ker, En Vostjen sagh van ver Op de ker kieckens staen, Hy way daer geeren aen. 2. Vostjen gingh vooren loopen, Daer Hans passeert het veldt, Om dat hy soude koopen De kieckens sonder geldt. Vos, die geliet hem doodt, Bleef liggen by de sloot, Den Boer sagh Vostjen aen, En bleef wat stille staen.
3. Hy doght, dus is geschoten, En Vostjen die is doot, Dit komt my wel te loten, ’t Komt wel voor mijnen noot, Ick gae met ’t Vostjen om, Vos doodt is willekom, Eyers, vleesch, ende melck, Dat sal my geven elck: 4.En dan sa lick verkoopen Het Vostjens vel voor geldt, Hy sal my niet ontloopen Op mijne ker gestelt. Van ’t peerdt dus ginck hans Boer, En Vos, die lagh op loer, Wierp op sijne kerre ras: Want meynde doodt hy was. 5. Dus op de ker gesmeten ’t Gemeynde Vostjen doodt, Liet hy Hans Boer haest weten, Dat sijne doodt was snoot, En maer geveynsdelijck; Dus beet hy al gelijck De kieckens af den hals, En was oock noch soo vals. 6. Dat den Boer niet kost weten, Dat hy de kieckens al Hadt listigh doodt gebeten, En in een goe getal Die van de kerre wierp, Die hy daer naer op riep, En liet de ker soo gaen, Die hy soo hadt ontlaen.
7. Noch Vossen met twee voeten Vindtmen aen dien gelijck; Eenen wy stellen moeten, Loos en boos uytterlijck: Dien Maerten Luter is, Snooden Vos voor gewis, Die by Hans Ceurvorst quam, Den Vorst hem oock op nam. 8. Hy ginck den dooden maecken Dien Vos, dien Hipocriet, Doodt voor de wereldts saecken, Den Ceurvorst Saren siet, Die heeft hem door gevoert, Heel Duytslandt wierdt ontroert, En als den Vos seer snoot Beet sijne kiecken doodt. 9. Dat is sijn ondersaeten Beet hy naer ziele doodt, Saren verloos sijn Staeten Door dat boos Vostjen snoot. De Ketters vossen zijn Loos, ende duyvels sijn, Die booden menigh ziel, Dat s’in in de helle viel.
Cookies on Poetry Cove