(voys) Van Cecilia, of, Als vader Adam Spitte.
I. DEn Arent eenen vogel, die niet verstaet en wert, Als met vleesch vande dieren, die weet oock eenen Hert Tot sijne proy te vinden; Al is den Hert soo groot, Hy krijght hem door ’t verblinden, Van sijne oogen doot:
Hy komt met sandt te laene Sijn vleugels, en te flaene Die in den hertens oogen ghevlogen op sijn hooft; ’t Herte wordt van sijn oogen, en van sijn licht berooft. 2. Den duyvel is den Arent, een grijpevogel is, Psalmo 41.Den Hert is ‘smenschen herte: soo tuyght Schriftuer gewis. Den duyvel weet te vinden Oock desen loofen vont, Van ’t herte te verblinden, En Ziele door de sond. Soo krijght hy haer tot proye, En in sijn helsche koye: Hy slaet haer in de ooghen wat sandt van aerdtsche goet, En komt haer soo verblinden, dat sy niet en bevroet? 3. En oock niet komt bemercken Godes rechtveerdigheydt, De doodt, of oock de helle, die onverwacht subijt Haer sullen eens aenkomen: Als d’Arent soo den Hert, Het licht hem heeft benomen, Hy soo onstuymigh wert, Dat hy snel komt te loopen, Of tegen boom of hoopen Van steenen, ofte rotsen, en ’t hooft in stucken stoot,
Of valt van hooge rotse in diepe dellijngh doodt. 4. Den Arendt den verblinden Hert volgend over al, ‘Komt hem in’t lest verslinden in eenigh diepe dal. Dit komtmen soo te vinden In ‘smensche Ziele oock, Die sigh oock laet verblinden Soo van het helsche spoock. O sinneloose menschen, Die hier niet anders wenschen, Als snoode vuyl wellusten, gy zijt oock soo verblindt, Wordt wijs, eer ’t wordt te laete, en dit eens wel versint.
Cookies on Poetry Cove