Skip to content
1616–1664

XlII. An Eugenien.

Andreas Gryphius

Gleich als ein Wandersmann dafern die trübe Nacht Mit dicker finsternuß Luft Erd vnd See verdecket Betrübt jrr’t hin vnd her vnd mit viel furcht erschre- cket

Nicht weiß wohin er geht noch was er läst vnd macht: So eben ists mit mir doch wenn der Mond erwacht Vnd seiner stralen kertz im Wolckenhauß’ anstecket: Bald findt er weg’ vnd raht: so wird mein

Nun mich der newe trost auß ewrem brieff anlacht. Doch warumb heist jhr mich diß schöne pfand verbrennen? Wolt jhr in meiner nacht mich bey der glut' erkennen? Diß meines hertzen few’r entdeckt ja wer ich sey:

Sol schönste diß papier nur meine brust berühren: So wird es alsobald in aschen sich verlieren: Wo von der flam’ es nicht wird durch mein weinen frey.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
XlII. An Eugenien. · Andreas Gryphius · Poetry Cove