Skip to content
1640

42.An Eugenien

Andreas Gryphius

Gleich als ein wanders mann' im fall die trübe nacht Mitt dicker fünsternus lufft erdt vndt see verdecket Irt trawrig hin vnd her vnd mitt vill furcht erschrecket' Weis nirgendts wo er geht; siht nimmer was er macht:

Nicht anders ists mit mir. doch wen der mond' auffwacht Vndt seiner stralen kertz' im wolcken-haus anstecket Bald findt er weg vnd raht so wirdt mein Geist erwecket: Wen jhr mich ewrer gunst vndt schreiben würdig acht.

Last ja den leit-stern fest wol ed'le Jungfraw stehen. Last ja dis schöne licht mir nimmer vntergehen: Das licht drin redlikeit vnd tugend sich ergetzt. Wehrt bin ich nicht das jhr mir was ich wil gewehret

Doch wärmbt der Sonnen glantz was frost vnd schnee verheeret. Wie niedrig bis auch ligt wie hoch sie wirdt geschätzt.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.