Skip to content
1390–1449

CLXXVII

Giusto de' Conti

Se dal dì primo ch'io mi innamorai Creduto avessi quel ch'or provo et sento, Forse che, dove ardendo io mi lamento, Ridrei d'altrui, ma non con simil lai.

Né forse ancor saria donna che mai Gloriar si potesse, con istento Di vita avermi et della luce spento, Amando io lei più che me stesso assai.

Deh quanto fora meglio et di men danno, Di minor mia vergogna, et d'altro grido, Che vedermi or sì privo di conforto! Benché né cor pietosi assai mi fido,

Che gettino un sospir poiché sapranno, Che per amar con fede una m'ha morto.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
CLXXVII · Giusto de' Conti · Poetry Cove