La padroncina mia da un mese e ppiù
Sgrinfiava cor un certo petimè,
E spesso lo fasceva venì ssù
De sera, e lo serrava in d'un retrè.
Che ssuccede! La madre, c'ancor'è
Tosta lei puro e in mezza ggioventù,
S'accorge de sti lòro tettattè
E de sti lòro imbrojji a ttu pper tu.
Che ffa! Una sera che llui stava llì,
Pijja un scanzo, e a lo scuro se ne va
Ner cammerino a ffàsse bbenedì.
Finarmente la fijja annò de llà,
E inzomma, senza che vve stii ppiù a ddì,
In ner zu' logo sce trovò mmammà.