Stjernefall

Fram daa stiger dei gamle, Kvende og fidan Menn, melder fin Herre alt dei hev gjort, kvar i si Bygd og Grend.

Fanden flirer so blidt og stort til dei alle. Finneheks. Eg manar Sott paa Folk og Fe,

daa kan dei inkje duga; eg løyser Storm; eg spiller Fred; eg sender den gule Fluga. Fantekjering.

Eg lærer Draapsmann den kalde Ro og Tjuv aa dirka Laasen; eg trollar, so Kui mjølkar Blod og stuper dau paa Baasen.

Gulheks. Eg Mistru set millom Møy og Gut med snikjande Trylle-Ordi; eg veit, naar Mann og Viv fell ut,

daa visnar Grase paa Jordi. Ei mager Heks. Eg vekkjer vondt millom Mann og Mann og Tankar som Tru kan tæra;

eg veit, naar Ovund kjem rett i Brand, so kan dei Inkje gjera. Krylrygg-Heks. Greie Menn med det faste Mod

eg kan so lite lika; eg legg dei Vanhug i valne Blod og lærer dei aa svika. Blaaheks.

Mitt Namn er Svek; med Armen lang eg Skind og Senar mentar; daa visnar Baani paa Moderfang og vert til Dekadentar.

Blindheks. Eg kverver Syne paa Gjenta holl, al ilt ho for seg skal byta; ho kastar seg burt til Fark og Troll

og maa ihel seg syta. So øvest Live i kalde Harm, og ned ho krøkjest og kruknar; Hjarta klakar til Is i Barm,

og alt ikring henne sjuknar. Troll-Kokke. Eg trollar Ørske paa svikne Møy, der Baane ho eig i Skjole;

ho løyner det burt, ho læt det døy; so fær me Steik til Joli. Blid Heks. Eg lokkar og leikar for Guten god,

til kaat um Synd han drøymer; eg bind hans Hug, eg eldar hans Blod, og seg og si Møy han gløymer. Halvnaki Heks.

Paa Viddi med meg flyg tryllte Gut, til Hold og Heile blotnar; sistpaa sit han i einsleg Sut med Reivar um Arm og rotnar.

Brilleheks. Eg vil at Live visnar i Knupp; daa skal me snart oss hevja; eg vekte Kvinna or Svevnen upp

og lærde henne krevja. No gjeng ho sterk sin Krevjarveg; ut vil ho alting teiga; og berre daa vil ho gifta seg,

naar Mannen vil Baani eiga. Trollmann med ein Dolle. Stal Mannen til Gagns me gjera tam, so maa kje Øle dovna;

med det eg trollar Viljen lam, for det maa Vite sovna. Naken Trollmann. Med friske Arbeid og jamne Trott

vert Mannen oss altfor hardbeitt; ‒ eg lærer Folk aa liva godt, fyrr Løni dei upp hev arbeidt. Trollmann med ei Øks.

Bygd mod Bygd av blide Kaar eg saman paa Kniven jagar; og alt dei avla i otti Aar er spillt paa otte Dagar.

Trollmannen Likeglad. Det lite er um den sterke Kar, naar av han høgger Neven; eg preikar Fred i Hønsegard,

fyrr eg hev bunde Reven. Trollmann med eit Ris. Eg trollar i Haug dei leikande Smaa' og klæd dei i Trælebroki;

naar ut dei kjem, kan dei inkje sjaa; eg batt dei for Augo med Boki. Trollmann med ein Sekk. Av Synd og Sorg er Sekken full,

som tung meg tyngjer Herdi; med Laas og Lekkje av Sylv og Gull eg trollbatt heile Verdi. Armod vesal i Villa gjeng

og Sjæli or Skinde plagar; Rikdom vrid seg i Puteseng og rotnar av gode Dagar. Trollmann med ei Svepe.

Eg vil rikja og eg vil raa, og eg vil for alle tenkja; der eg gjeng fyre, skal alle gaa; sjølv vil eg i Brodden blenkja.

So døyver eg ned det sterke Liv, som vil seg sterkare strida; eg trollar Bygdi mi dau og stiv, at ingen meg veks ved Sida.

Trollmann med tvo Andlit. Eg manar Elvi til stilt aa staa og bind i Skoming Døgre; eg vil baade fram og attende gaa

og baade til Vinstre og Fjogre. No ftend mi Bygd som den stille Dam med Rôt og rare Dyr i; ho sig ikkje att, ho vinn ikkje fram;

snart er ho berre Myri. Hesteskjerar. Smaamann skal ha det store Rom og styra paa Smaamann-Gjerdi;

daa dreg han alt ned i Armodsdom, og det vert trongt i Verdi. Og den, som var skapt til veldigt Verk, skal sitja blid ved Rokken;

eg tek hans Manndom, og Guten sterk vert blaut som den andre Flokken. Aale-Trollmann. So mang ei Uferd eg Arming for;

no treisk eg med Trollkunst fiktar; Split eg vekkjer med range Ord og Vildring, naar braadt eg sviktar. Kan ein kje vinna i open Strid,

so kan ein som Fant seg klara; den Visdom lærde eg Bygdi mi; med den skal ho ille fara. Trollmann med Muleband.

Eg lærer Folke det stille Svik, som altid laagare bautar; so mang ein god Gut er alt meg lik og tier, naar Urett brautar.

Svartebrødrar. Me sutrar Salmar og Bøner gnég og mullar Lov og Vangilje, til Folk trur dette er Livsens Veg

og gløymer Livsens Vilje. ‒ Diger Trollmann. Eg stor Mann um i Bygdi dreg, men smaatt so tidt eg gjorde,

at den, som lærer aa kjenna meg, han trur kje meir paa det store. Trollmannen Hvitskjegg. Eg talar Taake med Vismannsgjerd,

so alle med Tyding tevlar; dei Meining finner, der inga er, og gjeng der dumme som Djevlar. Dess meir dei lovar den vise Mann,

som tala det ingen visste; snart hev eg trolla det heile Cand um til ei Daarekiste. Liten Trollmann.

Um eg er veik, so veit eg Raad: kvar den, som vann upp Aasen, Finskot eg sender or Løyndekraa og Motbør or Skravleposen.

Ingen er so hjarteleg glad som Smaaing, naar smaatt han fær tenkja; eg fær dei med meg alle paa Rad, naar stort eg med stygt kan krenkja.

Trollmannen Mystifax. Eg kved um Blomar, eg kved um Blod, eg kved dei blide Draumar; eg kved og kviskrar Folk i Ro

og legg dei so i Taumar. No sit dei baade Møy og Mann og ser seg ut so vida; dei drøymer seg inn i Alveland

og kan kje Live strida. Eit Beinrangel. Eg sender Daudskot i valne Bring, og magtlaust dei maa seg bøygja;

dei ser seg leie paa alle Ting og legg seg til aa døya. ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ Fanden priser med Lagnad stor

sine Tenarar gode; “held De fram, skal Live paa Jo vel sjaa sin Aftanrode.” Rundt han svinsar og hev eit Ord

til dei alle. Kvar daa fær fig eit Svovelband til Stas paa Kjoleborden; d'er det største, som vinnast kann:

den høge Langrove-Orden. Naadig nikker den svarte Mann til dei alle. Men Ere den, som Ære bør;

best skal den beste beita: ein vert Riddar og ein Kommandør; men Basen fær Storsvins heita. Fanden helsar med lyfte Klør

til dei alle