Gumlemaal

Maal kved Gumle um Gamle-Æva. Daa raadde Risar Heims-Ringen.

Notti laag nifs yper Land. Inkje Maane. Inkje Stjernur.

Nordskin braga um breie Bræ. Dal og Dokk i Duld drøymde.

Godt var daa i Leik ganga, Berg sprengja og Eld spruta,

Storm reisa og Hav røra, Is tumla med Tore-Dunder.

Godt, godt i Strid gamast, Ragg riva og Rygg brjota,

Skallom skurast og Honnom hoggast, med Klo klorast og Øyro klaa.

Godt, godt aa dauv døsa. Lat i Logn Labb liva.

Urkjelaus inkje ansa. Mett og maggen sova i Mak.

Aldri Uro av ljose Eimar. Aldri Sol i saart Auga.

Ingen Vokster i vide Dalar; ingen Os av Aare-Eld.

Dag sov Daude-Svevnen. Rim kvitna um Rise-Heimar.

Land laag i Logn, Rike i Ro. Tidi stod. Alt tagde.

Aul Au! Gyest Alder. Au! Au! Utid veks . . .

Alv vaks. Æser kom. Sol vakna; Dag vigdest.

Ned seig Nivlheims-Nott. Øll var Rise-Æva.

Vinter leid; Vaar vermdest. Is flotna. Foss fløymde.

Gror grodde. Grønt grodde. Skog tettna i Taake-Lider.

Menn vaks. Møyar vaks. Eld eima paa sotad Aare.

Staal skar skrinne Voll. Fram seg grov grønkande Grender.

Sol seig, Sol steig; Dagen raadde Heims Ringen.

Tid tøygde lange Tankar, meda Maal og Raad og Rekning.

Ufred! Ufred! Aand! Aand! Merk, Ungdom, Skilje-Ordi! –

Alt av Aand vil upp og fram. Alt av Troll vil trygt sitja.

Jutull jagad i Berg gøymdest; fraup i Kraa lite fry.

Duld under Stein han Dag banna; nytta Notti til Nids Verk.

Vaar han døyvde med Vintergufsar. Løyste Fonn og fælt Fok.

Grov ned Grender i Aur og Nre. Velte Stein, stuvad Is.

Stoggad, stengde med Mur og Myrfer. Sly og Skodde for Soli skaut.

Rot reiv. Rørde Hav. Vinter vekte, Fimbul-Vinter.

Men Sol spratt. Sprengde Skodd. Braut Is, brædde Snø.

Tinte, tekte med Gras grøne. Nytt leika Liv um alt Land.

Vy skaut Skog med sval Skugge. Ein for ein øyddest Ætti.

Sprakk for Sol. Stokk i Stein for kverven Hamar og kvite Krossen.

Ein og ein etter sit, bunden i Berg, bannar Dagen.

Andre, blautare, Blod blanda, skjemde Ætti med Skams Gifte,

mengdest med Menn, avla med Alv. No er Haugtroll i Rike Hovding.

Modlaus og mødd minkar Lyden, smyg smaatt og jamt smærre.

Lite er att av Alders Ætti; øydt er det gamle Graasteins Grjot.

Høyr meg, Unge, at Hat de lærer! Gjæve Jøtun maa Hjelp laana,

Lag halda med Lurvekryp, Fark og Farre or Fuskeheimar,

Ban-Trollmenn og Balder-Hekser, verste Herk, som Verdi visste,

Svivesvansar med Svartebøker, ikkje Troll, ikkje Menn.

Hu! Hu! Graate-Tider! Hu! Hu! Gremje-Tider!

Og av alle øvst raader Svarte-Vimsen or Svovel-Lande,

Halte-Fanden med Hestehoven, halvt Primar og halvt Prest;

honom Herre me no maa hylla; han raar Rise-Rike.

Upp, alle med Ungd i Blode, upp, Vaa'ar for Jøtun-Velde!

Ingen Rise i Ro røyte, fyrr av høge Loft-Himmel

Soli raude er ned rivi og alt roast i Ragnarôk!

‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ ‒ Det snufsar stundom i myrke Ro med Higst og underleg Hæsing;

det tøygjer med Arm, det krafsar med Klo; daa skrik det med Snerr og Fræsing: “Uhu! her luktar Kristenmanns Blod!” Ho raadlaus Armarne slær i Kross

um Bringa, som folnar og stivnar . . . Fram bryt eit Brak som av Sjø og Foss, og Dagen ikring henne livnar. ‒ Aaleine ho sit under Skare-Aas.